In januari 2024 was ik een week op het eiland Terschelling. Het is een prachtig eiland en al wandelend ontdekte ik de schoonheid van het landschap. De ruigheid en eindeloosheid van de duinen en het eeuwenoude water dat sinds het begin van de aarde voortdurend komt en gaat. De golven, de wind, de vogels. Het eiland lijkt de tijd te ontstijgen. Alsof het altijd zo is geweest en altijd zo zal blijven.

En tegelijkertijd staat het eiland onder druk. De natuur op Terschelling is kwetsbaar en de ecologische rijkdom wordt verstoord door toeristen die tijdens evenementen de duinen platlopen en afval achterlaten op de stranden. De natuur wordt ook door het veranderende klimaat bedreigd. Invasieve planten en stikstof veranderen de biodiversiteit op het eiland en de veranderingen in de zeespiegel verstoren het evenwicht tussen zoet en zout water. Welke ingrijpende veranderingen staat het eiland nog meer te wachten?

Hier zie je een voorproefje van het werk dat ik maakte op Terschelling in een periode waarin het eiland leeg is, de natuur rust en door winterstormen de duinen opnieuw gevormd worden. Een periode waarin de meeste toeristen het eiland vermijden en dat is waarom ik daar was.